در گوشی. . .
چند روزی هست که صبح تا شب نوای لیلای من در گوشم هست و روحم بارونی !!
دلم گرفته . . .
دل هاتون باز
تقدیم شما :
ای ساربا ا ا ا ا ا ن ای کاروا ا ا ا ا ا ن
لیلای من کجا می برید ؟
با بردن لیلای من ، جان و دل مرا می برید!
ای ساربان کجا می روی ؟
لیلای من چرا می بری ؟
ای ساربان کجا می روی ؟
لیلای من چرا می بری؟
در بستر
پیمان ما
تنها ا ا گواه ما ا ا شد خدا
تا این جهان
بر پا بُود
این عشق ما ، بماند به جا
ای ساربان کجا می روی ؟
لیلای من چرا می بری؟
تمامی دینم به دنیای خالی
شراره ی عشقی ، که شد زندگانی
به یاد یاری ، خوشا قطره اشکی
به سوز عشقی ، خوشا زندگانی
ای ساربان کجا می روی ؟
لیلای من چرا می بری؟
همیشه خدایا محبت دل ها
به دل ها بماند بسان دل ما
که لیلی و مجنون فسانه شود
حکایت ما جاودانه شود
تو اکنون ز عشقم گریز آیی
غمم را ز چشمم نمی خوانی
.از این غم چو حالم نمیدانیییییییییییی
پس از تو نبودم برای خدا
تو مرگ دلم را ببین و برو
چو طوفان سختی ز شاخه ی غم
گل هستی ام را بچین و برو
که هستم من ان تک درختی
که در پای طوفان نشسته
غم شاخه های وجودش
ز خشم طبیعت شکسته
ای ساربا ا ا ا ا ا ن ای کاروا ا ا ا ا ا ن
لیلای من کجا می بری ؟
با بردن لیلای من ، جان و دل مرا می بری؟
ای ساربان کجا می روی ؟
لیلای من چرا می بری ؟
ای ساربان کجا می روی ؟
لیلای من چرا می بری؟
من یک پینه دوز تنها بودم که آمده بودم در اینجا جسم و روح جریحه دار شده انسانیت از دردهای روزگار را با نوشته هایم وصله بزنم شاید کالبد جدیدی از این وصله پینه ها پدید بیاید، الانم پینه دوزم و به دنبال وصله زدن اما دیگه تنها نیستم از آبان 88 با لاکی پینه خوردیم و لحظه هامان را عاشقی می کنیم داغ داغ .