سلام دوستان وصله پینه
امیدوارم همه در هر جایی که هستند ، آرامش داشته باشند و دلشون برای داشتن لحظه ای خیال آسوده تنگ نباشه ...
این مطلب رو مدت ها قبل تایپیده بودم و الان فرصت رو مناسب گذاشتن دیدم تا شما هم آن رو بخونید برای من که خوندن این مطالب انچنان ملموس بود که دلم خواست برای شما هم بگذارم .
شباهت فرهنگی ایران و کره من و بیشتر مشتاق نوشتن این مطالب کرد .
این نوشته ها در کتاب " سنگ فرش هر خیابان از طلاست "
نوشته ی : کیم ـ وو ـ چونگ ترجه ی : محمد سوری
آقای کیم رییس هیئت مدیره و موسس تشکیلات ( دیوو) در ۱۹ دسامبر ۱۹۳۶ در شهر ( تا اگو ) کره به دنیا آمد . او پس از اتمام تحصیلات ابتدایی و متوسطه در سال ۱۹۶۰ موفق به اخذ دانشنامه اقتصاد از دانشگاه ( یانسی ) کره گردید.
بعد از چند کار و تلاش تا قبل از سال ۱۹۶۷ خود شرکت ( دیوو ) را تاسیس نمود . ( لازم قید کنم که ایشون در یک خانواده ی خیلی فقیر در محله ای کاملا فقیر نشین زندگی میکرده و سال های دانشگاه را انچنان که تعریف می کند گاهی جتی یک پاپاسی هم نداشته و چند کیلومتر را برای تحصیل پیاده طی می کرده و ... )
در حال حاضر شرکت دیوو از طریق بیش از ۷۰ شعبه و نمایندگی در رشته های مختلف صنعتی فعالیت دارد .
اقای کیم به موفقیت های زیادی در کشور کره رسیده و از خیرین این کشور نیز هست و اینکه تا به حال چندین دکترای افتخاری از طرف دانشگاه های معروف دریافت کرده است .
این بخش از کتاب بیانات ایشون در مورد زنان است .
من فقط یک زن هستم
به علت رکود و کاهش تقاضا برای جذب افراد تحصیل کرده ، بیکاری در بین فارغ التحصیلان بار دیگر به دانشگاه ها بسیار افزایش یافته است در نتیجه بعضی از فارغ التحصیلان بار دیگر به دانشگاه رفته تا در رشته متفاوتیتحصیل کنند . این مسئله در بین فارغ التحصیلان زن حادتر است . چندی قبل خبر خودکشی یک زن فارغ التحصیل رشته ی حقوق که سال ها پس از تحصیل هنوز هنوز نتوانسته بود کار مناسبی پیدا کند همه را متاثر کرد .
بسیاری معتقدند که دنیا از خیلی جهات تغییر و تحول سریعی داشته است . اما تعصب و تبعیض نسبت به زنان هنوز در جامعه کره به قوت خود باقی است . در جامعه امروز حتی زنانی که دارای تحصیلاتی مشابه مردان هستند ، پس از فارغ التحصیلی نمی توانند به طور صحیح از توانایی ها و قدرت های حرفه ای خود بهره گیرند . این موضوع نه فقط از لحاظ فردی بلکه از نظر اجتماعی نیز بسیار زیان آورست .
به همین دلیل ، " دیوو " بار دیگر به استخدام زنان توجه خاص نمود .
البته ما در گذشته اولین موسسه ای بودیم که اقدام به استخدام و بکارگیری زنان متاهل و دانشگاهی نمودیم . تعدادی از آنان تا مقام روسای واحد ها نیز ارتقاء پیدا کردند و ۱۲ نفر از کارمندان زن این شرکت نیز برای پروژه های ساختمانی به لیبی اعزام شدند . بنابراین در بعضی موارد می توان تا اندازه ای خوش بین بود که موقعیت نسبی زنان در کره تا حدودی بهبود یافته است .
من زمانیکه جوانان را مخاطب قرار می دهم ، معمولا تمایزی بین زن و مرد قائل نمی شوم ، ولی اکنون مایلم زنان جوان کره را مخاطب قرار دهم .
زنان و مردان هر دو دارای خصوصیت های مشترک می باشند . در طول تاریخ زنان همگام با مردان مسئولیت نشیب و فراز های زندگی بشر را به دوش داشته اند و همانند مردان ( حداقل در تئوری ) از مزایای مشابهی در جامعه بهره مند بوده اند . البته دست کم در جامعه کره واقعیت امر چنین نیست .
امروزه به چند دلیل نقش زنان در جامعه کره محدود باقی مانده است و آنها نتوانسته اند از قدرت ، خلاقیت و توانایی های واقعی خود بهره کامل ببرند . اولین دلیلی که به مغزم خطور می کند ، عقاید قدیمی و مرسوم جامعه است که شوهر را عضو بیرونی خانواده معرفی می کند یعنی کسی که در خارج خانه فعالیت دارد و زن را به عنوان عضو داخلی خانواده و یا شخصی که در خانه فعالیت می کند بنابراین در کره به طور سنتی زن را با هویت پابند خانه می شناسد .
علاوه براین در جامعه کره همواره مرد سالاری و پدر سالاری حاکم بوده است . بدین ترتیب هیچ وقت زنان این کشور در واقع فضای مناسبی برای مداخله و مشارکت در مسئولیت ها ی اجتماعی نداشته اند . و این موضوع مناسبی برای مداخله و مشارکت در مسئولیت های اجتماعی نداشته اند . و این موضوع باعث تنزل بازار کار نیز شده است .
اما به نظر من پدر سالاری که آمیخته با بافت اجتماعی کره است فی نفسه و به تنهایی از موانع اصلی مشارکت زنان در مسئولیت های جامعه نمی باشد . بلکه عوامل خیلی مهمتر از این مطرح است که امیدوارم زنان کره ای خود به ان پی برند .
البته مسائل زنان کره مربوط به خصوصیات کلی جامعه ما می شود . اما به نظر من ، یکی از مسائل عمده این است که :
* زنان کره آماده پذیرش و تقبل مسئولیت های اجتماعی معادل مردان نیستند *. بسیاری از زنان ناخود اگاه چنین فرض می کنند که پس از فارغ التحصیل شدن حدود دو تا سه سال کار کرده و سپس ازدواج می کنند .*** آن ها همواره کار و حرفه خود را به عنوان یک ایستگاه اتوبوس بین راهی که آخر خط آن ازدواج است تلقی می کنند . *** به همین لحاظ تلاش چندانی در جهت پیشرفت کار و حرفه خود بروز نمی دهند .
من مایلم شما درباره ادامه این بحث کاملا فکر کنید . در بدو استخدام حداقل شش ماه طول می کشد تا هر کسی با کار خود مانوس شود و در واقع می توان شش ماه اول هر کاری را دوره کار آموزی تلقی کرد . معمولا تا یک فرد تازه استخدام مسئولیت کامل کار خود را بعهده گیرد ، حداقل دو سال طول می کشد این به طور معمول مقارن با زمانی است که بسیاری از زنان آماده گریز از کار و تشکیل خانواده می باشند . در این صورت واقعا نمی توان انتظار داشت که یک موسسه راغب به استخدام افرادی با این چنین طرز تفکر باشد .
در سال ۱۹۸۴ زمانی که این شرکت اقدام به استخدام فارغ التحصیلان زن کرد ، من شخصا با داوطلبین مصاحبه کردم . طی مصاحبه از آن ها سوال شد آیا پس از ازدواج مایل به ادامه کار هستند ؟
۹۹ در صد آنان پاسخ مثبت دادند اما پس از گذشت ۵ سال، تنها نیمی از ۳۰۰ نفر فارغ التحصیل زن در کار خود باقی ماندند .
البته به نظر من حتی این تعداد گویای بهبود نسبی مسائله می باشد. ما بار دیگر در سال های ۱۹۷۲و ۱۹۷۷ تجاربی در مورد استخدام فارغ التحصیلان زن کسب کردیم . در آن زمان طرز فکر کلیه زنان چنین بود که تا زمان ازدواجشان کار کرده و پس از استخدام زنان کلا صرفنظر کردیم .
با توجه به تحولات سریع اخیر من به عنوان یک موسس تشکیلات صنعتی مایلم چند نکته به شما زنان جوان امروز کره یادآوری کنم . زیرا معتقدم شما مثل مردان مسئول پیشرفت و رشد این جامعه و ملت هستید .
قبل از هر چیزی به خاطر داشته باشید که شما تعیین کننده سرنوشت و اینده خود هستید .طی سال های اخیر بانگ اعتراض زنان کره نسبت به تبعیض و تعصبات رایج در جامعه مردم سالاری کره به وضوح به چشم می خورد اما من معتقدم زنان نیز در عین حال خواستار این تبعیضاتند زیرا آنها با اظهاراتی چون :
" من فقط یک زن هستم " و " چگونه می توان انتظار داشت یک زن این کار را انجام دهد "
این تصور را برای دیگران به وجود می اورند که زنان خود تمایل چندانی به تساوی حقوق ندارند .
ادامه دارد ...
شبتان آرام خوابتان بی پارازیت 
من یک پینه دوز تنها بودم که آمده بودم در اینجا جسم و روح جریحه دار شده انسانیت از دردهای روزگار را با نوشته هایم وصله بزنم شاید کالبد جدیدی از این وصله پینه ها پدید بیاید، الانم پینه دوزم و به دنبال وصله زدن اما دیگه تنها نیستم از آبان 88 با لاکی پینه خوردیم و لحظه هامان را عاشقی می کنیم داغ داغ .